جان می لرزد … باز؟

تا ماه شب افروزم پشت این پرده ها نهان است

باران دیده ام ، همدم شبم یار آن چنان است

جان می لرزد که ای وای اگر دلم دیگر برنگردد

ماهم به زیر خاک و دلم در این ظلمت زمان است

ای باران ای باران از غصه ام آگاهی

بزن نم به خاکش ز اشکم نپرسد چرا تنهایی

از قطره ات چون شکفد به خاکش سبزه همی

بوی ماهم کشان ابر خاکش ، ابر باران

شاید ، شاید هم نه. شک. همه چیز نسبی است. الان شاید ، فردا شاید نه. او شاید ، شاید هم دیگری. وقت هایی که آدم منتظر است ، منتظر یک چیز خوب ، زمان آنقدر دیر می گذرد تا تو فرصت کافی برای شک کردن به همه چیز را داشته باشی. تا بعدا اگر از حرفت برگشتی ، کسی خرت را بگیرد که “ هووووو ، تو حق برگشتن را نداری … تو به همه چیز شک کردی و باز هم ، مثل همیشه ، گذشتی. “

:)

آب روشنی و روشنایی باشد بهتر است یا آگاهی؟

هر دو شان یک چیز را می رسانند ولی روشنایی دوست داشتنی تر نیست؟

این روز ها از یک چیز “خواندن” خوشم می آید. از اینکه تو آزادی هر چه میخواهی از نوشته و آدم های توی نوشته ها بسازی. مثل پدرخوانده ی عروسک گردان خودمان …

یا شاید هم نویسنده بیشتر از خواننده پدرخوانده باشد. به هر حال ، من هر چه می خواهم می بینم این روز ها … حتی اگر نویسنده همه ی زورش را بزند تا با توصیف و تصویر دست و پایم را ببندد.

این ماجرا بسیار بسیار قابل تعمیم است. فقط کافیست نویسنده را یک کس دیگر ببینی … نوشته را یک تحمیل شدنی دیگر …

تو می توانی یک خواننده ی سمج باشی. یک خواننده که فقط زبان کلمه هایی که دوست دارد را می فهمد. یک خواننده که پایان بسته ترین داستان ها را هم باز می پندارد تا شاید روزی برای آخر داستان یک تصویر دوست داشتنی پیدا شود … وقتی همه ی ندانستنی ها را دانست …

این روز ها ، دور زدن نویسنده ها و تک تک نوشته هایشان برایم آسان است … این روز ها منتظر پایان خوش یک داستان کوتاهم.

یک داستان کوتاه که اگر نویسنده و چند چیز دیگر در داستانش ، صلاح بدانند و موافقت کنند ، می خواهم پایان خوشش همان “ هیچ وقت تمام نشدن” اش باشد. همان” بلند ترین داستان دنیا بودن “اش.

امید …

* “از من افسانه ای به جا خواهد ماند … ”