سکوت ساکت ماند سرانجام …

“همه چیز زشت است ، زشت است ، زشت است

و هیچ چیز همه چیز نیست …”

همه چیز زشت است چون از آنی که فکرش را هم میکردم و انتظارش را هم داشتم ، زشت تر از آب درآمد. زشت است چون وقتی آدم مرتکب یک گناهی می شود عذاب وجدان کافی است و احتیاجی به سکوت دیگران نیست. زشت است چون وقتی آدم راه دیگری نداشته ، دیگران باید از گناهش بگذرند. زشت است چون تو هنوز هم درگیری. چون دیگران ها از من بیزار میشوند وقتی تو را میبینند. وقتی تو به خاطر گناه من دیگر خوب نیستی … دیگر خودت نیستی. من میدانم این ها را و میدانم همه ی زشتی های دنیا باید برای من باشد نه برای تو. ولی باور کن دیگر نمیشد. باور کن من نمیتوانستم و نمی توانم … ای کاش که خوب باشی و خوب شوی … ای کاش تو هم خاکش کنی … ای کاش انقدر … .

هنوز هم سنگدلم اما تازگی ها برف که می آید سنگدلیم را یادآوری میکند. برف که می آید ، همه چیز را می پوشاند و بعد که آب میشود همه چیز را میبرد الا همین سنگدلی های من …

اول و آخر کار، من نمیدانم. تا ته تهش هم که ازم بپرسی من همچنان نخواهم دانست و نخواهم فهمید. نگران نباش ، این بار سر جایم میمانم. شانه خالی نمیکنم تا تکیه گاهی داشته باشی برای گذاشتن سرت. فهمیدی؟! بیا. به شانه ام تکیه بده. من میخواهم همیشه بشنوم. سکوتت را برای خودت نگه دار نه برای من و چشم های من …

من دوست های خوبی دارم که باید همیشه باشند. تا ابد. حواست باشد پنهانی دست درازی نکنی … نکنید … نکنم …

* آخرین سفر مدرسه خوب بود. مثل خورشید. گرم و روشن …

دوستش داشتم حتی وقتی که گرمایش از حد گذشت و دست هایم را سوزاند. حتی وقتی که روشنایی اش چشم هایم را زد …