بخشش نامه

سلام

# گاه آرزوی آدم این می شود که باز هم متنفر باشد. همان قدر متنفر که دیدنش هم آزاردهنده باشد. اما حالا … لعنت … لعنت به دوری. لعنت به “ آواز دهل شنیدن از دور خوش است … “ ای کاش نزدیک بودم و متنفر می شدم … 

# بعضی ها بعضی چیز ها را در حق آدم تمام میکنند. یعنی بعضی ها خیلی خوبند. بعضی ها همیشه دوست داشتنی اند. سپاس از آن بعضی ها …

# بعضی ها آدم را منتظر چیز های خوب میگذارند و سر قولشان هم می مانند. بعضی ها تازگی ها وعده های خوبی به آدم می دهند. وعده های دوست داشتنی … بعضی ها در نهایت تنها کسی می شوند که …

# بعضی ها در این روز های نا مانوس ، کلافه اند. بعضی ها حالشان خوب نیست. بعضی ها دورند. بعضی ها با این خواستن و پس زدنشان آدم را دیوانه می کنند. بعضی ها ای کاش بیشتر بگویند …

# به یک نفر خاص :  :) همین را دارم بگویم به تو …

این # ها شخصیند. گاه لازم اند …

تازگی ها ، خیلی ها دلتنگ گذشته ها شده اند. تازگی ها نگاه دیگران سخت شده است. من همانیم که بودم. کمی خسته. اما خوشحال. بدی تازگی ها اینجاست که دیگر آن چیزهایی که دوست نداشتم نامرئی نیستند. باز هم ، دوست نداشتنی ها خودشان را به آدم نشان می دهند. قبلا ها می گذشتیم. اما حالا هر دفعه ، هر نگاه ، هر حرف ، شیشه ی صبر آدم را خورد می کند. این تازگی های لعنتی خیلی دردناکند. چون دیگر نمی توانی بگذری ، دیگران جا میخورند. وسط همه چیز یک دفعه زمان متوقف می شود و می مانند که من چه گفتم. میدانم مشکل از تازگی هاست نه از دیگران. برای همین با یک لبخند همه چیز را خاک می کنم. از تازگی ها بیشتر از اینکه خوشم بیاید ، بیزارم. می دانم تازگی ها دروغ و توهم نیستند. می دانم باید حقایق را دانست اما، حالا … که به نفعم نیست ، دوستشان ندارم. گاه ، حقیقت تلخ است. دوست ندارم بدانم بقیه چقدر آزارم می دهند و چقدر من می توانم آزار دهنده باشم. دوست ندارم حق و حقیقت ، قاضی باشد. همان بهتر که باز هم بخوابم. باز هم دلخوش.

از دیگران هم به خاطر این تازگی ها عذر میخواهم. به خاطر یادآوری حقایق تلخ ، عذر میخواهم. به خاطر تلخ بودن …