فراموشی

 

من یقین دارم. فراموشی گرفته ام. نمیدانم در حد یک بیماری هست یا نه. اما هست.

من فراموش کرده ام. چیزهایی به قدمت تاریخ. و چیزهایی به اهمیت زندگی.

فراموشی از فکر کردن به پوچی بعد از مرگ هم ترسناک ترست.

فراموشی از سستی و ناتوانی آدمیزاد در برابر پرستش خدا هم ، بی پایه تر است. و شاید زورش بیشتر باشد.

فراموشی از معلوم های مجهول نما ، خطرناک تر ، شاید از مجازات اشتباه ناخواسته هم زجرآور تر باشد.

و از اینکه بعد از چند سال بفهمی ، بهترین دوستت ، یک آدم خیالی ساختگی متولد ذهنت ، بیش نبوده ، هم ، خرد ترت میکند.

هیولای ترسناک اوهام در جنگ با فراموشی شکست میخورد. و راه پیروزی … فراموش کردن فراموشیست شاید …

هنوز نمیدانم بن بست قرار است نهایت باشد یا فراموشی … این را هم نمیدانم که صورتک میتواند کمک کند اینجا؟